( 625 . ) ابن ميثم در شرح خود احتمال مىدهد كه اين سخن امام پس از بيان مطلبى براى يك سؤال كننده باشد ، كه سائل باز هم توضيح مىخواسته و امام سخن مورد بحث را فرموده باشد . يعنى اگر بصيرت داشته باشى حق را برايت روشن ساختم . ( ج 5 ص 336 ) ( 626 . ) در اصول كافى كلينى - اصول كافى - ج 2 ص 451 ج 2 ص 451 مسندا با تفاوتى آمده . ( 627 . ) در مطالب السؤول - مطالب السؤول - ج 1 ص 161 ج 1 ص 161 و در البخلاء جاحظ - البخلاء - ص 188 جاحظ ص 188 آن را نقل كرده‌اند . چه سخن رسا و جالبى ! چه دستور جالبى چه دستور بهداشتى پر ارزشى كه انسان در اثر خوردن يك لقمهء زيانبار مدتها بايد بيمارى بكشد و از لذت غذا و تندرستى محروم ماند اميد است ما بدان عمل كنيم . ( 628 . ) كتابهائى كه قبل از نهج البلاغه اين سخن را نقل كرده‌اند عبارتند از : تحف العقول - تحف العقول - ص 90 ص 90 ، روضه كافى - روضه كافى - ص 19 ص 19 و من لا يحضره الفقيه - من لا يحضره الفقيه - ج 4 ص 278 ج 4 ص 278 در اينجا امام به اهميت مشورت و در ميان گذاشتن مسائل با افراد آگاه ، اشاره كرده كه انسان نبايد به فكر خود مغرور باشد و رأى و نظريه خود را صائب بداند . بلكه با ديگران در ميان گذارد و مواقع اشتباه را تشخيص دهد كه در اين صورت حركت به نتيجه مىرسد .